اوقات ، و بنابراين انسان نداند كه حتماً مورد شفاعت موعوده قرار مىگيرد يا نه ؛ در اين صورت هيچ گونه تجرّى واقع نمىشود ، و اغراء و ترغيب بر هَتْك مُحرّمات الهيّه نمىگردد . بلكه اين وعدهء شفاعت ، موجب بيدارى قريحهء رجاء و اميد شخص گنهكار مىگردد ، كه آن گناهانى را كه به جا آورده است و آثام و معاصى را كه در برابر ديدگان خود مشاهده مىكند ، او را از پاى در نياورد و يأس و نوميدى از رحمت خدا را در كانون وجود مشتعل نگرداند ؛ و معلوم است كه يأس سر منشأ همهء بدبختىها و شقاوت‌ها ، و اميد سرچشمهء همه گونه سعادت‌ها و تحرّك‌ها و پيشرفتهاست . از اين گذشته ما مىبينيم كه خداوند نسبت به گناهان صغيره مطلقاً وعدهء مغفرت داده است : إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ « 1 » . اين آيه بسيار به طور روشن و واضح دلالت دارد بر آنكه در صورت اجتناب از معاصى كبيره ، معاصى صغيره خود به خود مورد مغفرت و آمرزش واقع مىشود ؛ پس اگر جائز باشد كه خدا بگويد : اگر شما از معاصى كبيره اجتناب كرديد ما معاصى صغيرهء شما را مىآمرزيم ، چرا جائز نباشد كه بگويد : اگر شما ايمان خود را حفظ كرديد ! و در روز قيامت با ايمان سليم بر من وارد شديد ! شفاعت شافعان دربارهء شما مورد قبول من واقع مىشود ؟

--> ( 1 ) صدر آيه 31 ، از سورهء 4 : النّسآء